φου

φου αν είναι τώρα να γυρνάω πίσω και να μαθαίνω κομμάτια του εμένα που έπρεπε να ξέρω χρόνια του εμένα πριν, ποτέ δεν θα υπάρχει χρόνος αρκετός για εμένα, εμένα να ανακαλύψω. Ας είναι, θα γυρίσω τις σελίδες να διαβάσω τι γράφουνε για μένα κι ύστερα όλα αυτά τα άχρηστα που έμαθα θα τα σκορπίσω σαν ξερό λουλούδι στον αέρα με ένα φου.

Φωτιά στα σαββατόβραδα

καθώς άρπαξε το κιβώτιο με τα άδεια μπουκάλια η μυρωδιά του ουισκιού τον χτύπησε στα ξαφνικά και τον άφησε για λίγο άναυδο να προσπαθεί να θυμηθεί πότε ακριβώς στραβοπάτησε ο κόσμος του. Πέταξε το πρώτο μέσα στο ανοιχτό στόμα του σκουπιδιάρικου κι άρπαξε γρήγορα το δεύτερο. Κι όταν έσκυψε να πιάσει το τρίτο του ήρθε η ιδέα πως είχε ένα ρόλο σπουδαίο και μοναδικό. Πως είχε το μοναδικό προνόμιο να θάβει τα απομεινάρια του γλεντιού τους, τα απομεινάρια της όμορφης νύχτας τους, και πως σε λίγο με τα ίδια του τα χέρια θα έριχνε στη φωτιά τα σαββατόβραδά τους.

Απορία

Άραγε αν κάνω καινούργια ανάρτηση θα γλιτώσω από όλο αυτό το spamολόι;

Stin pira

ακούμπησε το ποτό στο κωμοδίνο κι έτσι όπως έμοιαζε από το μεθύσι σαν ξεχαρβαλωμένη κούκλα λίγο πριν κατουρηθεί πάνω της την χτύπησε σαν αστραπή μεγάλη αστραφτερή αλήθεια: Πως από αρπαχτικό είχε μετατραπεί σε ποντικάκι που από το πρωί μέχρι το βράδυ απασχολούσε το μυαλό της με το πώς θα αποφύγει το μεγάλο τρομακτικό στόμα με τα τεράστια κοφτερά δόντια που θα τη μάσαγε σε χίλια κομματάκια. Εκείνη που πριν λίγα χρόνια ήταν στην αντίπερα όχθη, που δεν μάσαγε τον πούτσο της και όποια καθυστερημένη ανώριμη ανωμαλάρα της τύχαινε στο δρόμο της την έκανε μια χαψιά. «Ρε άντε και γαμηθείτε μαλάκες, καμικάζι αγάπη μου για πάντα καριόλιδες, δεν γουστάρω τα ψίχουλα της ψυχής σας, θα φτύσω στα κρεβάτια σας και θα σας πάρω όλους μαζί μου στον τάφο καθίκια» φώναξε πριν λιποθυμήσει.

never a man

Την κοίταζε να λιώνει πάνω στην πίστα, να γίνεται ολοκαύτωμα, να αχνίζει μέσα
στην πυρά της φωνής της. Η φωνή της σαν νερό κυλούσε χωρίς σταματημό με μια ορμή άγνωστης άγριας πηγής. Τραγουδούσε μόνο για κείνον μπροστά σε δεκάδες άμοιρα αφτιά που δεν μπορούσαν να εκτιμήσουν παρά μόνο την ποιότητα της κραυγής της.
Πριν ακόμα εκείνη τελειώσει το τραγούδι της, έφτυσε μια γερή στο πάτωμα, άφησε τα λεφτά για το ποτό στο τραπέζι και βγήκε στο δρόμο. Κοντοστάθηκε, άναψε τσιγάρο, κι έριξε μια ματιά στην πουτάνα που του χαμογελούσε από απέναντι. «Αυτό που χρειαζόμαστε όλοι μας είναι ένα γερό γαμήσι», σκέφτηκε. «Αντ’ αυτού άλλοι πίνουνε, άλλοι τραγουδάνε, κι άλλοι γαμιούνται και πληρώνονται από πάνω. Ναι η ζωή είναι σκατένια απλή».

Η σοφία που βασιλεύει

Και ξαφνικά, στη μέση της βασιλίσσης σοφίας ένας αντάρτης των δρόμων άνοιξε τέρμα την ένταση του και η ψυχή του Μάνου Χατζηδάκη κύλισε για λίγο, σαν μεγάλη πολύχρωμη μπάλα πάνω στον βρεγμένο δρόμο κι ύστερα εξερράγη σκοτώνοντας μια για πάντα, εκείνη την ημέρα, το μίσος μου για τον πλησίον μου.

2009

Καινούργια σελίδα, καινούργιος χρόνος
Ρε ξου η παλιατζούρα...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!